KERSTMIS 2020 – NIEUWJAAR 2021

Onze samenleving lijkt op dit moment ontwricht. Krijgen neerslachtigheid en pessimisme zo de overhand? Vertroebelt dit onze blik op de realiteit?  “Hoelang gaat dit nog duren?”, hoor je vaak. 

Vandaag verlangen wij een uitweg uit de duisternis die niet alleen de dagen korter maakt, maar die zich ook in ons hoofd en ons lichaam nestelt. Die duisternis maakt het moeilijk om ver vooruit te kijken. Het grote licht lijkt vandaag ver en de weg erheen donker en verborgen. En dus moeten wij het doen met een klein vlammetje heel dichtbij, binnen handbereik. In ons dorp groeien vlammetjes: van de Warmste Week, advents- en andere vlammetjes. Samen vieren zit er nu helaas wel niet in. 

Zo’n klein vlammetje volstaat jammer genoeg niet om het grote duister te verdrijven. Maar het maakt wel dromen in ons wakker en het geeft hoop. Voor christenen is die hoop onlosmakelijk verbonden met Kerstmis. De komst van Christus luidt een tijd in van herstel, een tijd van diepmenselijk samenleven, een tijd van het volle licht dat mens en wereld doorstraalt.

Is het naïef te geloven dat die tijd komt? Is het naïef om te geloven dat verbondenheid en solidariteit de wereld anders kunnen kleuren? Is het naïef te geloven dat mensen er voor elkaar kunnen en willen zijn, te geloven in de goedheid van mensen en in toekomst voor allen? Voor ons niet. Wanneer die tijd komt, is onzeker. Maar hij komt, zo geloven we ten stelligste. 

Natuurlijk zal er op 25 december niet plots iets veranderen. Of misschien toch wel? Een klein beetje?

Kerstmis vieren vandaag drukt meer dan ooit uit dat wij uitkijken naar die tijd van herstel en dat die tijd er niet komt zonder ons. Wij wachten die tijd af door nu reeds onze verantwoordelijkheid op te nemen, door te doen wat vandaag -nu!- gedaan moet worden voor mens en wereld, zelfs te midden van de meest duistere tegenslagen. 

Wanneer wij rondom ons kijken, merken we dat velen een dergelijke oproep horen. Hij komt van God of hij klinkt in een medemens die je vragend aankijkt. Hij borrelt op vanuit een bewogenheid in de kern van ons bestaan. Het doet er niet toe waar de oproep vandaan komt: hij klinkt, en mensen horen hem en komen in beweging. 

Dat mensen blijven in beweging komen, vanuit welke bron ook, houdt de hoop levend die regelrecht tegen het pessimisme ingaat. Hoop is ‘bij voorbaat van de toekomst genieten’. Heel wat in ons leven hangt af van het optimisme dat we opbrengen en van de hoop die we koesteren.

Wij zouden in deze donkere tijd, die door de coronacrisis nog donkerder ervaren wordt, soms vergeten dat de vreugde tot het hart van ons bestaan behoort. Niet de snel dovende vreugde van het kortstondige genot, maar de blijvende vreugde die geboren wordt in diepe verbondenheid met elkaar!

Dat wensen wij je alvast toe: vreugde! Verheug u!

Wanneer wij ons niet laten verlammen door de angst voor een onzekere toekomst….

Wanneer wij rondom ons speuren naar lichtjes van kleine goedheid…

Wanneer wij ons samen aan de kant van het leven scharen, aan de kant van de liefde…

Dan wijkt het duister en komt de dag van licht naderbij.

Wanneer die dag komt, weten wij niet. Wij kijken er verwachtingsvol naar uit.

Zalig Kerstmis! Wij wensen je ogen die perspectief ontwaren, een hart vol hoop, handen die dragen.

Moge 2021 getekend worden door diepe menselijkheid, in de gemeenschappen waarin wij leven en in die grote wereld die wij bewonen!

Het bestuur en docenten van het KHIVO – Dhosgent